Volunteer its mine! but it's not mine..

posted on 13 Jan 2010 12:39 by barney-fangii

เสร็จแล้วนะ "ค่ายวันเด็ก"

ขออนุญาติเกริ่นคร่าวๆก่อนว่า เป็นกิจกรรมนึงของชมรมฟางเอง..."อาสาพัฒนาชนบท"

จัดขึ้นทุกปี 3 วัน 2 คืน ทุกๆ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ที่สองของปี

จะตามโรงเรียนต่างๆที่อยู่ไกลจากสถานที่ราชการที่มันจะจัดงานวันเด็กใหญ่ๆ

แต่ก็คิดอยู่ตั้งนาน จะ up entry เรื่องนี้ดีมั้ย..

อัพดีกว่า.. วันนึง เผื่อว่าลืมความรู้สึกช่วงเวลาตอนนี้

..จะได้เข้ามาอ่านมัน..

 

ธงชาติ..เวลาใกล้กับต้นไม้ ท้องฟ้ากว้างใหญ่ .. สวยกว่าคู่กับตึกสูงเสียดฟ้าเยอะเลย,,

 

ถึงโรงเรียนตอนตีสอง พวกชาวค่ายก็แยกย้ายทำธุระส่วนตัวแล้วก็นอน

ส่วนฟางนั่งเล่น นั่งคุยสรุปงานในฝ่ายของฟาง (สวัสดิการ)

พี่อ้อม.. พี่สาวคนนึงในชมรม ถามฟางว่า.. ไม่คิดจะเปลี่ยนมั่งเหรอกับ "สวัสดิการ" ทำมากี่ค่ายแล้วเนี่ย?

(ถึงฟางจะทำสวัสดิการมาแล้วค่ายแล่วค่ายเล่า,, ตอนนี้ก็ยังทำกับข้าวไม่เป็นซักที ๕๕+)

เหตุผลที่เลือกที่จะทำมัน

...............

ตอนนั้น ไม่มีเหตุผล รู้แค่ว่า.. อยากที่จะทำในสิ่งที่คุ้นเคยมันอีกครั้ง

ไม่เคยทำได้ดีหรอก แต่แค่อยากทำมันอีกครั้ง......ครั้งสุดท้าย

 

พี่ขวัญ พี่สาวอีกคนที่อยู่เคียงข้างมาตั้งแต่ค่ายแรกที่เป็นลูกค่าย ค่ายต่อๆมาก็เป็นสวัสดิการมาพร้อมๆกัน

พูดกับฟางตอนที่กำลังหั่นผักอยู่ในโซนสวัสดิฯว่า

รุอะไรมั้ย? ทำไมเค้าไม่ลง head สวัสดิฯ ,,... เพราะว่าเค้าจะได้ทำ สวัสดิฯอย่างสบายใจหน่ะสิ

แล้วรุอะไรมั้ยพี่ขวัญ.. ตอนนั้นที่ได้ยิน ฟางแม่งน้ำตาซึมเดี๋ยวนั้นเลย

(เพราะว่าการเป็นกรรมการในส่วนอะไรก็ตาม เราต้องคำนึง คิดถึงนู่น นี่ นั่น เสมอ

ฟางคิดว่า..(อันนี้ความคิดฟางนะ) มันจะทำให้ สิ่งที่เราอยากทำจริงๆ ตัวตนในส่วนนั้นของเราจริงๆ

ต้องโดนไอ้นู่น นี่ นั่น มาดูดพลังไปหน่ะสิ!)

ของคุ้นเคยเนอะ บางทีมองแล้วก็ใจหาย.. หายไปเลย มันหวิวๆ

คิดถึงเวลาเก่าๆ จัง..

 

มาเปลี่ยนโหมด ดูบรรยากาศค่ายของเรากันมั่งดีกว่า

ค่ายสร้างรอยยิ้มในเด็กน้อย และเด็กๆเองก็สร้างรอยยิ้มให้พี่ๆเหมือนกัน

เราเล่นเกม มีกิจกรรมร่วมกัน

ของรางวัลที่มอบให้ น้องๆก็ชอบมัน ดีใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย

เล่นเอาซะชาวค่ายของเราเหนื่อยกันไปเลยทีเดียวกับเกมที่เตรียมกันมา สนุกสนานมาก

คนนี้ชื่อพี่ก้านตอง วิศวกรรมเครื่องกล ปีสาม รักเด็กครับ รักเด็ก

 

กาญจนบุรี ตอนกลางวัน.. ร้อนมากกกกกกกกกกกกกกกกกก ก ก ก*

กลางคืนอากาศดี๊ ดี ไม่ถึงกับหนาวจนสั่น แต่เย็นๆ ที่สำคัญ ดาวสวย จรัสแสงในท้องฟ้าชนบท

เงียบ ไม่มีเสียงเพลงดังลั่น.. ในหัวตอนนั้นดึงบรรยากาศเดิมๆกลับมากี้ครั้งก็นับไม่ถ้วน

อันนี้เจ้าของบล๊อกเอง เมื่อคืนนอนครึ่งชั่วโมง เหนื่อยจริง หลับจริง ^____^,,

 

ตกเย็นก็มานั่งดีดกีต้าร์ บางคนก็แยกย้ายกันถ่ายรูป ทำธุระส่วนตัว

ฟางเลือกที่จะมานั่งชิวๆสบายๆหลังธงชาติกับไอ้มด พักหลังมีทัพยกมาสนับสนุน สนุกขึ้น ชิวดี

 

กลับมาทำงานของตัวเองตรง "ดินแดนแห่งสวัสดิการอีกครั้ง.."

พวกเรากินข้าวร่วมกัน.. เล่นเกมแป้กๆ เฉลยบัดดี้ ร้องเพลงที่ค่ายทุกค่ายจะต้องร้องร่วมกัน..

"อาสาคอมโบ้"

ตอนนี้ ภาพความทรงจำครั้งแล้วครั้งเล่า ผุดขึ้นมากี่ครั้งแล้วนะ

เหมือนเดจาวู มองหน้าคนคุ้นเคย.. เราเคยมอง เคยเล่นกันตอนร้องเพลง

เราเล่นกันมานานแล้วเนอะ.. ไม่ค่อยอยากคิดว่านี่คือค่ายสุดท้ายที่ฟางตัดสินใจที่จะจบมัน..

ด้วยเหตุและผลมากมายที่ไม่สามารถยกมาเล่า ณ ที่นี้ได้

ประชุมคณะกรรมการตอนดึกๆ มีข้อพิพาท ผิดพลาดมากมายเกิดขึ้นกับ "ทีมงานค่ายนี้ของเรา"

แต่อะไรก็ไม่รู้ ทำให้ไม่เข้าหัวเลย นั่งประชุมกับเค้าแบบเงียบๆ

ในหัวตอนนั้น เบื่อจัง อะไรเดิมๆ มันแก้ไม่ได้หรอก.. มันอยู่ที่ตัวบุคคลและสถานการณ์

สำหรับค่ายต่อๆไป เป็นห่วงอนาคตจังเล้ยยย,,..

โอเค.. นับจากบรรทัดนี้ไปนะ จะปล่อยวางกับทุกสิ่ง เลือกที่จะเก็บเลือกจะทิ้งแล้วนะ

----------------------------------------------------

special thanx:

พี่เปียร์ - ประธานค่ายคนเก่งของเรา ที่ฝ่าฟันอุปสรรค์มาได้ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดนะ สู้เว้ย !

เครื่องกลปีสาม - ค่ายเป็นค่าย ก็เพราะมีพวกคุณเป็นตัวช่วยหลักๆเลยนะ ไม่รู้สิ ชั้นคิดแบบนั้น..

พี่อาบิว พี่เบนซ์ - เทอคือ.. ส่วนเติมเต็ม ฉันคิดแบบนั้น..

อาสาปีสอง เพื่อนของฉัน - ของคุณมึงนะ ที่คืนสุดท้ายไม่มีใครนอนข้างในเลย มึงแบกถุงนอนออกมานอนข้างนอกกันหมดเลย กูคงอ่อนแอเกินไปที่แอบซึ้งมากถึงมากที่สุด.. ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่ากูซึ้งแค่ไหน จุกที่คอ.. ณ เวลาที่เรานอนรวมกันที่ศาลาโรงเรียน.

มด - ตัวหลักของกูเลยคนนี้ มึงเก่งมาก แต่บางทีกูเสือกแอบเห็นเอง (มึงเข้ามาอ่านด้วย)

มึงยังมีอคติสูงอยู่ มึงไม่ชอบใคร อะไรยังไง มึงใส่อารมณ์เห็นๆ เลย ลดๆมั่งก็ได้นะ คุยกันเยอะๆ ส่วนเรื่องอื่น มึงทำได้ดีเลยแหละ ตบมือ!!!

ปีสี่ - ขอบคุณที่มาให้เห็นหน้า .. ในค่ายอาสา ที่ๆเราเห็นหน้ากันครั้งแรก

พี่ขวัญ พี่แจ๊ค - ขอบคุณที่ ที่อะไรก็ไม่รู้ เยอะแยะหว่ะกับพี่สองคนนี้ ไม่พูด เพราะไม่รู้จะพูดอะไร พูดแบบไหน

แต่ทุกๆครั้งที่เจอหน้า ที่มองหน้า ที่พูดคุยในค่ายกัน สำหรับฉัน.. มันมีความหมายชิบหายเลยหว่ะ

ทุกๆ ความรัก ความผูกพันธ์ ทั้งในมอ ในค่าย และสถานที่อื่นๆ ไม่รู้จะพูดยังไง เชื่อว่ามันคือมิตรภาพที่ก่อนตายจะยังคิดถึงสองคนนี้อยู่... ไม่พูด ก็เข้าใจกัน

ลูกค่าย - ที่ทำให้ ค่ายเป็นค่าย

วรรณ 'n ทราย - ที่เข้ามาช่วยสวัสดิการนะ ตื่นตีห้ามาช่วย โดยไม่ต้องปลุก ซึ้งมาก

ขอบคุณๆๆๆ เก่งจังเย้ยยย วิชาปอกสัปปะรด เก่งจิงนะเนี่ย

นายอาสา - มีตัวตนจริงมั้ยไม่รู้ ขออะไรอย่างดินาย.. เป็นกำลังใจให้ผองเพื่อน พี่น้องของเราทีดิ

ชั้นรู้ว่าถ้าไม่ขอ ยังไงนายก็ทำอยู่แล้ว แต่อยากขอ.. เพื่อขอ เพื่อฉุกคิด เตือนอะไรบางอย่าง

ให้ทุกคน ในทุกๆที่ มีนายเสมอในใจ.. รักหว่ะแม่ง

มีรึไม่มีฉัน ไม่สำคัญเท่า.. "มีเรา"

 

ไปละ.

Comment

Comment:

Tweet

เห็นแล้วคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ

ตอนอยู่มหาลัย

ตั้งแต่ปีหนึ่ง ค่ายอาสาเป็นชมรมที่พี่ตั้งใจว่า

จะตั้งใจว่าจะต้องไปสัมผัสให้ได้

ก้อเลยไปสมัครเอง คนเดียวตั้งแต่ปีหนึ่ง

และลุยไปสมัครไปค่ายแรกต้องเทอมหนึ่งคนเดียวด้วย

ค่ายแรกเป็นค่ายที่สนุกที่สุดในชีวิต

เพราะเค้าว่าครั้งแรกมักจะเป็นอะไรที่ประทับใจสุดๆ

เสมอๆ

ที่นั่นทำให้พี่ได้พบพี่ ๆ เพื่อนๆ น้องๆ

ที่ยังรู้จัก ช่วยเหลือกันจนถึงทุกวันนี้

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าไม่ได้เข้าไปค่ายอาสา

ชีวิตจะเป็นยังไง คิดมาจนถึงทุกวันนี้ว่า

ค่ายอาสามันหล่อหลอมให้เราเป็นเราในแบบทุกวันนี้

มันฝึกหลายๆอย่างเลยนะ ฝึกการอยู่ร่วมกับผู้อื่น

ความเสียสละ ความอดทน ความมีน้ำใจ

และอีกมากมายในสิ่งที่หาไม่ได้ง่ายๆจากที่ไหน

ค่ายอาสาทำให้พี่ได้เห็นชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่ง

รู้จักว่าการใช้ชีวิตในท้องถิ่นคนละแบบกับเรา

เค้าเป็นยังไง และถ้าไม่ได้ไปก็คงไม่เห็น

เด๋วนี้ถ้าเดินผ่านน้องๆมายืนเรี่ยรายเงิน

หาเงินออกค่าย พี่จะต้องรีบให้ทันที

เพราะรู้ว่าน้องๆจะไม่ได้แค่ไปช่วยคนอื่นเท่านั้น

แต่สิ่งที่น้องๆจะได้รับกลับมามันมากกว่าไปช่วยเค้าอีก

มันคือหลายๆสิ่งที่คนที่ได้ไปจะรู้


ไม่รู้ว่าน้องฟางจะออกจากชมรม

หรือจะออกจากการเป็นคณะทำงาน

แต่ก็ยังอยากให้อยู่ร่วมกับชมรมค่ายอาสาต่อไป

อาจจะเป็นแค่สมาชิกชมรมคนหนึ่งก็ได้

และรักษามิตรภาพให้ยืนยาวต่อไป

เพราะเราได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับมันมา

และจำไว้เลยว่า มิตรภาพมันหาไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ


ในฐานะที่ผ่านมาถึงวัยทำงานแล้ว

พี่ก็ยังรักและคิดถึงอาสาเสมอ




big smile

#8 By tae_moship on 2010-01-17 12:19

ไม่ต้องพูดไรแล้วม๊าง

ก้อน่าจะรู้นะ

#7 By kw'an (58.9.44.179) on 2010-01-13 23:48

อันนี้รวมพลเพื่อนเม้นเหรอเนี่ย

เด๋วมาอ่านใหม่

big smile

#6 By tae_moship on 2010-01-13 23:35

มด !
สาบานได้ จนตายก็จะไม่ทิ้ง
ชมรมนี้.. กูรักกว่าภาควิชาอีกนะ

ก็แค่ออกมา
ดูแลตัวเองในช่วงเวลานึง นานหน่อย เท่านั้นเอง



เหตุผลมากมาย เงื่อนไขเวรตะไลมากมายที่ตอนนี้ทำกูอ่อนแอ

ขอบคุณ..ที่อยู่ข้างๆกัน
หวังว่าคงเข้าใจ

กูเหมือนเดิม

#5 By ฟาง (202.44.8.100) on 2010-01-13 23:24

ขอที่ 4

big smile

#4 By I am Par. (LastLight) on 2010-01-13 19:03

....

กลับค่ายหน้าถ้ามีโอกาสได้ไปเราคงได้เจอกันในค่ายนะ

big smile

#3 By I am Par. (LastLight) on 2010-01-13 19:02

ขอบคุณที่ ยืนอยู่ข้างกันในวันที่เราไม่มีคัย

ขอบคุณที่ เข้าจัยเรา บางทีเรายังไม่เข้าจัยตัวเองเลย

ขอบคุณที่ เตือนสติเรานะ เรามันอคติมากจิงๆเวลาที่ไม่ชอบคัยแล้วมันเก็บไม่ได้จิงๆ แต่ตอนไปจะพยายามลด พยายามเปิดจัยคุย

ขอบคุณที่ หันไปกี่ครั้งก้อเจอแกอ่ะ

แต่. . . แกจะทิ้งมันได้จิงๆหรอ

ชมรมอ่ะ แกจะเดินออกมาเหมือนเราในวันวานหรอ

แกรู้ไหมถ้าเดินออกมาแล้วอ่ะ มันยากที่จะกลับไปเหมือนเดิม ความรู้สึกเดิมๆ . . .

คิดดีๆนะเว้ยยยย เรามาแกไป

สวัสดิการ มันเหนื่อยเนอะ ค่ายใหญ่ก้อไม่รู้จะเปงงัย

แต่เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด พยายามลดอคติทั้งหลาย เปิดจัยคุย

แก คืนนั้นตอนที่ร้องเพลงเราก้อเปงเหมือนแกแหละ

นึกถึงค่ายแรกที่เราได้ไปด้วยกัน. . .

นึกถึงบรรยายกาศในค่ายใหญ่ เราทิ้งมันมานานแค่ไหนนะ

สุดท้าย . . .

"ศรัทธา เชื่อมั่น สร้างสรรค์ สังคมไทย"

#2 By tHe AugusT on 2010-01-13 18:48

สุขสันต์วันเด็ก ผสมง่วงบ้างเล็กน้อยconfused smile

#1 By Meowzilla Zilla on 2010-01-13 14:12